Avansert søk

Nynorskordboka 3 oppslagsord

ariar

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom tysk; frå sanskrit arya ‘høgboren’

Tyding og bruk

om historiske tilhøve: person frå India eller Iran som talte eit indoeuropeisk språk
i nazistisk språkbruk: person av nordisk opphav

arie

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom italiensk aria ‘luft, utsjånad, arie’, frå gresk aer ‘luft’; samanheng med air

Tyding og bruk

songstykke for solorøyst med tonefølgje frå orkester, særleg i opera

arisk

adjektiv

Opphav

frå tysk; jamfør ariar

Tyding og bruk

som gjeld, skriv seg frå ariarane