Avansert søk

Nynorskordboka 1 oppslagsord

hall 4

substantiv inkjekjønn

Opphav

norrønt hallr m

Tyding og bruk

hallande, skakk eller skeiv stilling
Døme
- stå på hall
stad som hallar;
bakke (3, 1), skråning;
jamn, grasgrodd side av eit høgfjell
Døme
- frampå hallet mot sjøen