uven, uvenn
substantiv hankjønn
Tyding og bruk
person som ein har eit dårleg eller hatsk tilhøve til;
bitter motstandar, fiende
Døme
- både vener og uvener;
- tilgje uvenene sine;
- bli, vere uvener (med nokon om noko) – få, ha dårleg tilhøve el. usemje;
- gjere seg til uvens med ein