stødig, stødug
adjektiv
Opphav
norrønt stǫðugr; av stad (1Tyding og bruk
- som ikkje vaklar eller veltar;
Døme
- gjerdet var stødig og godt;
- dette er den stødigaste båten;
- køyre stødig og sikkert
- føreseieleg i veremåte og handlemåte;
Døme
- ei stødig jente;
- ein trygg og stødig sjåfør
- brukt som adverb:
- køyre stødig og sikkert
- med jamn kurs eller retning;beint fram, stø (3, 4)
Døme
- ein stødig kurs
- brukt som adverb:
- kursen gjekk stødig mot sør