Nynorskordboka
nybyggjar, nybyggar
substantiv hankjønn
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| ubunden form | bunden form | ubunden form | bunden form |
| ein nybyggar | nybyggaren | nybyggarar | nybyggarane |
| ein nybyggjar | nybyggjaren | nybyggjarar | nybyggjarane |
Tyding og bruk
- person som ryddar og byggjar eit gårdsbruk eller annan bustad på ei ubygd tomt;
Døme
- dei første nybyggjarane kom til dalen på 1600-talet
- nybyggjar (1) som buset seg ein stad som hovudsakleg eller opphavleg er folkesett av ei anna folkegruppe
Døme
- norske nybyggjarar i Amerika;
- nybyggjarane fortrengde urbefolkninga