Bokmålsordboka
vankantet, vankanta
adjektiv
| entall | flertall | ||
|---|---|---|---|
| hankjønn / hunkjønn | intetkjønn | bestemt form | |
| vankanta | vankanta | vankanta | vankanta |
| vankantet | vankantet | vankantede | vankantede |
| vankantete | vankantete | ||
Betydning og bruk
ikke hel i kanten;
som har vankant (1)