statthaldar
substantiv hankjønn
Opphav
frå lågtysk; førsteleddet same opphav som stad (1Tyding og bruk
om eldre forhold: embetsmann som styrte ein provins eller eit landområde på vegner av ein statssjef eller ei sentralregjering
Døme
- Severin Løvenskiold vart statthaldar i Noreg i 1841