tilfeldigheit
substantiv hokjønn
Tyding og bruk
- noko som inntreffer tilfeldig (1), utan å vere planlagt eller regelbunde;
Døme
- eg trefte dei ved ei tilfeldigheit;
- bli ramma av ein serie tilfeldigheiter
- det at noko hender tilfeldig
Døme
- det var berre tilfeldigheiter som gjorde at det ikkje gjekk gale