Nynorskordboka
imprimatur
іменник середній
| однина | множина | ||
|---|---|---|---|
| неозначена форма | означена форма | неозначена форма | означена форма |
| eit imprimatur | imprimaturet | imprimatur | imprimatura |
Походження
frå latin , opphavleg ‘kan trykkjast’Значення та вживання
om eldre forhold: påteikning eller stempel av sensor (1, 1) på manuskript om at det kan trykkjast
Приклад
- skriftet fekk sitt imprimatur i 1771