Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

substantiv hankjønn

vekˊtor, i fleirtal vekˊtorar eller vektoˊrar

frå latin, av vehere ‘føre, bere’

matematisk eining som uttrykkjer mengd og retning
Døme
- fart kan uttrykkjast som ein vektor
i medisin: vesen som overfører smitte;
smitteberar
Døme
- insekt er ein typisk vektor

substantiv hankjønn

i fysikk: storleik som er fastsett ved eit måltal (1) og ei måleining, og som ikkje har noka retning;

til skilnad frå vektor (1)