Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

vegetabil

substantiv inkjekjønn

Opphav

frå latin; jamfør vegetabilsk

Tyding og bruk

stoff frå planteriket, nytta til mat, fôr eller liknande

Døme

dyra blir fôra opp på vegetabil

vegetarianar, vegetar

substantiv hankjønn

Opphav

frå engelsk, av vegetable ‘urt, grønsak’; same opphav som vegetabil

Tyding og bruk

person (eller dyr) som berre et mat frå planteriket, og eventuelt egg og mjølkeprodukt

Døme

han vart vegetarianar i tenåra;
denne retten høver for både kjøtetarar og vegetarianarar