Avansert søk

Nynorskordboka 3 oppslagsord

klemte

klemta

verb

Opphav

gjennom svensk klämta, frå gammalsvensk klemp ‘klokkekolv’; samanheng med klepp og klamp

Tyding og bruk

slå korte slag med kolven mot ei klokke;

Døme

klemte med kyrkjeklokkene;
trikken klemtar

klemme 2

klemma

verb

Opphav

frå lågtysk; jamfør klemre og klamme

Tyding og bruk

trykkje, presse noko hardt saman så det endrar form
Døme
- klemme fingeren i dørsprekken;
- klemme flat;
- klemme kakene i posen;
- skoen klemmer
gje ein klem (1);
kjærteikne
Døme
- kysse og klemme
presse (2 i ei viss retning;
snevre inn
Døme
- klemme seg fram;
- klemme seg saman
tyngje ned, vere tungt
Døme
- noko klemmer for brystet

Faste uttrykk

klemme i veg
setje i gang
klemme på
drive på, henge i
klemme til
1. setje hardt i gang, leggje i veg med stor innsats
2. slå til nokon

klemt

substantiv inkjekjønn

Opphav

Tyding og bruk

klingande lyd

Døme

eit klemt med skipsklokka

- klokkeklemt