Nynorskordboka
vektar
substantiv hankjønn
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| ubunden form | bunden form | ubunden form | bunden form |
| ein vektar | vektaren | vektarar | vektarane |
Opphav
frå lågtysk; samanheng med vakt (1Tyding og bruk
- om eldre forhold: offentleg tilsett vaktperson som sytte for orden i ein by (om natta), varsla brann og ropte ut klokkeslett og vindretning
- person som gjer vaktteneste for eit vaktselskap;
Døme
- jobbe som vektar