Nynorskordboka
karnøfle, karnefle
karnøfla, karnefla
verb
| infinitiv | presens | preteritum | presens perfektum | imperativ |
|---|---|---|---|---|
| å karneflaå karnefle | karneflar | karnefla | har karnefla | karnefl!karnefla!karnefle! |
| å karnøflaå karnøfle | karnøflar | karnøfla | har karnøfla | karnøfl!karnøfla!karnøfle! |
| perfektum partisipp | presens partisipp | |||
|---|---|---|---|---|
| hankjønn / hokjønn | inkjekjønn | bunden form | fleirtal | |
| karnefla + substantiv | karnefla + substantiv | den/det karnefla + substantiv | karnefla + substantiv | karneflande |
| karnøfla + substantiv | karnøfla + substantiv | den/det karnøfla + substantiv | karnøfla + substantiv | karnøflande |
Opphav
av lågtysk karnüffeln, av knüffeln ‘knubbe’Tyding og bruk
slå med nevane;