Bokmålsordboka
vanhjemmel, vanheimel
substantiv hankjønn
| entall | flertall | ||
|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form |
| en vanheimel | vanheimelen | vanheimler | vanheimlene |
| en vanhjemmel | vanhjemmelen | vanhjemler | vanhjemlene |
Betydning og bruk
jur. svikt i rettsgrunnlaget