Bokmålsordboka
vanheppe
substantiv hankjønn eller hunkjønn
| kjønn | entall | flertall | ||
|---|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form | |
| hankjønn | en vanheppe | vanheppen | vanhepper | vanheppene |
| hunkjønn | ei/en vanheppe | vanheppa | ||
Betydning og bruk
dårlig lykke;