Bokmålsordboka
avveining, avveging, avvegning, avveiing
substantiv hankjønn eller hunkjønn
| kjønn | entall | flertall | ||
|---|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form | |
| hankjønn | en avveging | avvegingen | avveginger | avvegingene |
| en avvegning | avvegningen | avvegninger | avvegningene | |
| en avveiing | avveiingen | avveiinger | avveiingene | |
| en avveining | avveiningen | avveininger | avveiningene | |
| hunkjønn | ei/en avveging | avveginga | avveginger | avvegingene |
| ei/en avvegning | avvegninga | avvegninger | avvegningene | |
| ei/en avveiing | avveiinga | avveiinger | avveiingene | |
| ei/en avveining | avveininga | avveininger | avveiningene | |
Betydning og bruk
det å veie ulike alternativer opp mot hverandre;
det å vurdere nøye
Eksempel
- en vanskelig avveining;
- en avveining mellom ulike hensyn