viking 1
substantiv hankjønn
Opphav
norrønt víkingr; jamfør vikskTyding og bruk
- nordisk, sjøfarande krigar eller handelsmann frå vikingtida
Døme
- vikingane herja både i vesterveg og austerveg
- samnemning for folkesetnaden i Norden i vikingtida
Døme
- vikingane bygde avanserte båtar
- i overført tyding: hardhaus
Døme
- ho er ein viking til å bade