førekome, førekomme
førekoma, førekomma
verb
kløyvd infinitiv: førekoma, førekomma
Opphav
frå bokmålTyding og bruk
- hende, skje
Døme
- det førekjem at det blir nytta faglærarar
- finnast, eksistere
Døme
- vald førekom ikkje
- vere i medvitet eller minnet til ein
Døme
- det førekom han at lagnaden gjekk han imot