Nynorskordboka
tutlete
adjektiv
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| hankjønn / hokjønn | inkjekjønn | bunden form | |
| tutlete | tutlete | tutlete | tutlete |
Tyding og bruk
som er gløymsk, forvirra (1) og rørete;
som ikkje tenkjer klart
Døme
- ho er dårleg til beins, men slett ikkje tutlete;
- bestefar vart litt tutlete mot slutten