Bokmålsordboka
navngivning, navngiing, navngiving
substantiv hankjønn eller hunkjønn
| kjønn | entall | flertall | ||
|---|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form | |
| hankjønn | en navngiing | navngiingen | navngiinger | navngiingene |
| en navngiving | navngivingen | navngivinger | navngivingene | |
| en navngivning | navngivningen | navngivninger | navngivningene | |
| hunkjønn | ei/en navngiing | navngiinga | navngiinger | navngiingene |
| ei/en navngiving | navngivinga | navngivinger | navngivingene | |
| ei/en navngivning | navngivninga | navngivninger | navngivningene | |
Betydning og bruk
- det å gi navn til eller sette navn på
Eksempel
- regler for navngivning av bedrifter
- det å oppgi navn
Eksempel
- den overraskende navngivningen av tyven