Bokmålsordboka
viking 1
іменник чоловічий
| однина | множина | ||
|---|---|---|---|
| неозначена форма | означена форма | неозначена форма | означена форма |
| en viking | vikingen | vikinger | vikingene |
Походження
norrønt víkingr; jamfør vikskЗначення та вживання
- nordisk, sjøfarende kriger eller handelsmann fra vikingtiden
Приклад
- vikingene herjet både i vesterveg og i austerveg;
- svenske vikinger;
- vikinger plyndret klosteret på Lindisfarne
- fellesbetegnelse for befolkningen i Norden i vikingtiden
Приклад
- vikingene bygde avanserte skip
- i overført betydning: hardfør person
Приклад
- han er en viking som bader i sjøen året rundt