Bokmålsordboka
investitur
іменник чоловічий
| однина | множина | ||
|---|---|---|---|
| неозначена форма | означена форма | неозначена форма | означена форма |
| en investitur | investituren | investiturer | investiturene |
Походження
fra middelalderlatin investitura ‘ikledning’, av latin investire ‘kle’; jamfør investereЗначення та вживання
om eldre forhold: høytidelig innsetting for eksempel i geistlig embete