Bokmålsordboka
forstikke
дієслово
| інфінітив | теперішній | минулий | теперішній доконаний | імператив |
|---|---|---|---|---|
| å forstikke | forstikker | forstakk | har forstukket | forstikk! |
| дієприкметник минулого часу | дієприкметник теперішнього часу | |||
|---|---|---|---|---|
| чоловічий / жіночий рід | середній рід | означена форма | множина | |
| forstukken + іменникforstukket + іменник | forstukket + іменник | den/det forstukne + іменник | forstukne + іменник | forstikkende |
Походження
fra lavtysk ‘stikke til side’; av for- (2Фіксовані вирази
- forstikke segstikke seg bort
- brevet må ha forstukket seg mellom alle papirene