Nynorskordboka
briljere
briljera
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å briljeraå briljere | briljerer | briljerte | har briljert | briljer! |
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| briljert + noun | briljert + noun | den/det briljerte + noun | briljerte + noun | briljerande |
Etymology
gjennom fransk briller ‘stråle, blenkje’; frå italiensk brillareSenses and Example Sentences
glimre med ytre framferd eller dugleik;
greie seg strålande
Example
- briljere med god teknikk;
- briljere i selskapslivet;
- briljere på piano