Nynorskordboka
rygge, ryggje
rygga, ryggja
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å ryggaå rygge | ryggar | rygga | har rygga | rygg!rygga!rygge! |
| rygger | rygde | har rygd | rygg! | |
| har rygt | ||||
| å ryggjaå ryggje | ryggjer | har rygd | ||
| har rygt |
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| rygga + noun | rygga + noun | den/det rygga + noun | rygga + noun | ryggande |
| rygd + noun | rygd + noun | den/det rygde + noun | rygde + noun | |
| rygt + noun | ||||
| rygd + noun | ryggjande | |||
| rygt + noun | ||||
Etymology
av ryggSenses and Example Sentences
- flytte seg baklengs;
Example
- ho rygde da ho såg elgen
- få til å gå eller køyre baklengs
Example
- ho rygde bilen inn i garasjen
Set phrases
- rygge tilbakeikkje våge å gje seg i kast med;
vike for- dei rygger tilbake for ansvar;
- han rygde tilbake for tanken på å nytte makt