Bokmålsordboka
smeise
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å smeise | smeiser | smeisa | har smeisa | smeis! |
| smeiset | har smeiset | |||
| smeiste | har smeist |
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| smeisa + noun | smeisa + noun | den/det smeisa + noun | smeisa + noun | smeisende |
| smeiset + noun | smeiset + noun | den/det smeisede + noun | smeisede + noun | |
| den/det smeisete + noun | smeisete + noun | |||
| smeist + noun | smeist + noun | den/det smeiste + noun | smeiste + noun | |
Etymology
trolig fra tysk schmeissenSenses and Example Sentences
slå, daske, smekke
Example
- smeise til noen;
- smeise på hesten