Bokmålsordboka
minne 2
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å minne | minner | minna | har minna | minn! |
| minnet | har minnet | |||
| minte | har mint |
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| minna + noun | minna + noun | den/det minna + noun | minna + noun | minnende |
| minnet + noun | minnet + noun | den/det minnede + noun | minnede + noun | |
| den/det minnete + noun | minnete + noun | |||
| mint + noun | mint + noun | den/det minte + noun | minte + noun | |
Etymology
norrønt minna; av minne (1Senses and Example Sentences
få til å huske eller tenke på
Example
- minn meg på at jeg skal ringe til henne;
- smaken minner om jordbær;
- den musikken minner meg om høst