Bokmålsordboka
hvitte, kvite 2
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å hvitte | hvitter | hvitta | har hvitta | hvitt! |
| hvittet | har hvittet | |||
| å kvite | kviter | kvita | har kvita | kvit! |
| kvitet | har kvitet | |||
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| hvitta + noun | hvitta + noun | den/det hvitta + noun | hvitta + noun | hvittende |
| hvittet + noun | hvittet + noun | den/det hvittede + noun | hvittede + noun | |
| den/det hvittete + noun | hvittete + noun | |||
| kvita + noun | kvita + noun | den/det kvita + noun | kvita + noun | kvitende |
| kvitet + noun | kvitet + noun | den/det kvitede + noun | kvitede + noun | |
| den/det kvitete + noun | kvitete + noun | |||
Senses and Example Sentences
gjøre hvit, kalke (2) (særlig en murflate)
Example
- hvitte fjøsveggene