Bokmålsordboka
forankre
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å forankre | forankrer | forankra | har forankra | forankr!forankre! |
| forankret | har forankret | |||
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| forankra + noun | forankra + noun | den/det forankra + noun | forankra + noun | forankrende |
| forankret + noun | forankret + noun | den/det forankrede + noun | forankrede + noun | |
| den/det forankrete + noun | forankrete + noun | |||
Etymology
fra tysk; av for- (2 og anker (1Senses and Example Sentences
- feste med anker (1, 1)
Example
- forankre en båt
- binde sammen med bolt eller jernkonstruksjon
Example
- forankre en mur
- i overført betydning: gi rotfeste (1
Example
- forankre beslutninger i folket;
- være forankret i gammel tradisjon