Bokmålsordboka
farge 2
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å farge | farger | farga | har farga | farg! |
| farget | har farget | |||
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| farga + noun | farga + noun | den/det farga + noun | farga + noun | fargende |
| farget + noun | farget + noun | den/det fargede + noun | fargede + noun | |
| den/det fargete + noun | fargete + noun | |||
Etymology
fra lavtysk; av farge (1Senses and Example Sentences
- gi (en annen) farge (1, 1)
Example
- farge klær;
- farge håret;
- tøy som farger av i vask