Bokmålsordboka
steinhogge, steinhugge
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å steinhogge | steinhogger | steinhogdesteinhogg | har steinhogd | steinhogg! |
| å steinhugge | steinhugger | steinhugdesteinhugg | har steinhugd | steinhugg! |
| steinhugget | har steinhugget | |||
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| steinhogd + noun | steinhogd + noun | den/det steinhogde + noun | steinhogde + noun | steinhoggende |
| steinhugd + noun | steinhugd + noun | den/det steinhugde + noun | steinhugde + noun | steinhuggende |
| steinhugget + noun | steinhugget + noun | den/det steinhuggede + noun | steinhuggede + noun | |
| den/det steinhuggete + noun | steinhuggete + noun | |||
Senses and Example Sentences
- gjøre en øks, ljå eller lignende ukvass ved at redskapet treffer mot en stein
Example
- steinhogge øksa;
- slåttekaren bannet stygt da han steinhogde ljåen
- i overført betydning: gjøre en feilvurdering;mislykkes
Example
- han steinhogde grovt i forsøket sitt