Bokmålsordboka
grøte, graute
verb
| infinitive | present | past | present perfect | imperative |
|---|---|---|---|---|
| å graute | grauter | grauta | har grauta | graut! |
| grautet | har grautet | |||
| å grøte | grøter | grøta | har grøta | grøt! |
| grøtet | har grøtet | |||
| perfect participle | present participle | |||
|---|---|---|---|---|
| masculine / feminine | neuter | definite form | plural | |
| grauta + noun | grauta + noun | den/det grauta + noun | grauta + noun | grautende |
| grautet + noun | grautet + noun | den/det grautede + noun | grautede + noun | |
| den/det grautete + noun | grautete + noun | |||
| grøta + noun | grøta + noun | den/det grøta + noun | grøta + noun | grøtende |
| grøtet + noun | grøtet + noun | den/det grøtede + noun | grøtede + noun | |
| den/det grøtete + noun | grøtete + noun | |||
Set phrases
- grøte segbli uklar
- det begynte å grøte seg i hodet hans
- grøte tilgjøre uklar
- høyttalere har en tendens til å grøte til lydsporene når det spilles høyt